1- از اعمال و کردار او امید خیر برود؛

2- سایر مردم از بدی و شرِ او در امان باشند؛

3- مقدار کارِ خیر دیگران هر چند اندک باشد را بسیار بشمارد؛

4- کار نیکو و خیرِ خود را اندک بشمارد؛

5- هر حاجتی از او خواسته شد، برآورده نماید و ناراحت نشود؛

6- در طول عمر خویش پیوسته در جست و جوی علم و کسب آن باشد؛

7- فقر در راه خداوند برای او از توانگری در راه کفر محبوبتر باشد؛

8- خواری در راه خداوند برایش از رسیدن به عزت از راه ظلم محبوبتر باشد؛

9- گمنامی را از پرنامی (شهرت) خواهانتر باشد؛

10- اَحَدی را ننگرد، جز این که بگوید او از من بهتر و پرهیزکارتر است؛ چرا که مردم دو دسته می باشند: گروهی که از او بهتر و پرهیزکارتر می باشند و گروهی که از او بدتر و زبونتر هستند. پس چون گروهی را که از خود، بدتر و زبونتر بود را دید، بگوید: شاید درونش بهتر باشد و هرگاه افراد پرهیزکار را مشاهده نمود باید در مقابل آن ها تواضع نماید و احترام آنان را بجا آورد و اگر چنین نمود، مقامش رفیع گردد، نامش نیکو شود و بر اهل زمانش سروری نماید.

منابع:

1- الحرانی. تحف العقول: 433.

2- قربانی. هزار و یک حدیث رضوی، ج1: 433.